Winter sportief. Zweeds Lapland

Wij zijn Hiking & Adventures!

In 2016 zijn wij gestart met het organiseren van avontuurlijke reizen en hebben met z’n drieën (Micha de Heus, Hans Robijn en Joost Ruijter) de stichting Hiking en Adventures opgericht. De afgelopen jaren hebben we sportieve reizen en een mini adventure races georganiseerd. We zijn onder andere in Nepal, IJsland, Frankrijk, Scandinavië en Roemenië geweest, zowel voor hikings als MTB tochten. Voor 2021 hebben we weer mooie avontuurlijke tochten gepland, die u kunt vinden op onze site www.hiking-adventures.nl

Een van deze tochten vindt plaats in maart/april 2021, een trekking op sneeuwschoenen door het noordelijkste puntje van Zweeds Lapland. Deze tocht – door sommige beschreven als ‘the most beautiful trekking in the world’ – is voor iedereen haalbaar die per dag ongeveer 6 tot 8 uur kan wandelen met een eigen rugzak. Hieronder het verslag van deze tocht die we gelopen hebben in april 2019.

Verslag 1e dag

Naar het noorden.

Vanuit het vliegtuig was het duidelijk te zien: veel sneeuw en ijs, weinig bos. Toch dooide het in Kiruna, dus per trein over de ertslijn naar Abisko (klemtoon steeds op de eerste lettergreep). Hier staat Olaf met zijn tien honden te wachten die ons na een meet and greet-sessie uitlegt wat de verschillen tussen de huskies zijn. Daarna, met een zuidelijke vergistoerist, glibberend naar de hostel. Best een comfortabel verblijf en rendier met lingonberries als diner.

Hulde aan kok Olav die tevens de uitleg van de expeditie geeft. Ondertussen hebben we twee Sperweruilen, een typisch noordelijke soort, op de bovenleiding van de trein ontdekt. Joost maakt de foto’s.

2e dag

Van Abisko tourist station naar Abiskojoure.

Ik word wakker met een glimlach op mijn gezicht en met een licht opgewonden gevoel. Yes! vandaag is de dag dat we eindelijk echt gaan beginnen.

Na een goed ontbijt inclusief yoghurt en een gekookt eitje door naar de windzaktraining. Hoe kun je jezelf redden in het geval van een plots opkomende storm? Antwoord: je gaat met vier man in een grote oranje vuilniszak zitten wachten tot de storm voorbij is.

Na deze noodzakelijke training begonnen we voorzichtig met de eerste echte meters op die sneeuwschoenen. Onwennig gaan we van start. Het lopen lijkt in het begin meer op het waggelen van een eend. Maar als snel krijgen we de slag te pakken.

Het is prachtig weer. Wat me direct opvalt is de stilte. Afgezien van het kraken van de sneeuw onder je schoenen hoor je hier helemaal niks. Je kan de stilte, als iedereen stilstaat letterlijk horen. Het is een prachtige ochtend: windstil met volle bak zon. Het nummer: “The sun is shining and I feel good” komt in me op en in me hoofd neurie ik het een tijd lang.

Al redelijk in het begin passeren we de Poort van de Sami. Twee karakteristieke bergtoppen die in een spitse punt lopen met daartussen een diep dal. Mooi en bijzonder, net als de sneeuwvlaktes, de enorme bevroren meren, de prachtige bergtoppen. We spotten zelfs een waterspreeuw. Volgens Mark, de vogelaar onder ons, een heel bijzonder beestje. De gedrevenheid van Mark in het zoeken naar vogels maakt dat ik ongemerkt met hem mee ga doen. Al lopend speur ik de omgeving af op zoek naar een vogel voor Mark. Echter het aantal vogels in dit gebied en in deze periode van het jaar is beperkt. Na ongeveer vier uur lopen komen we aan bij het hutstation. De vriendelijke huttenwaard staat ons al op te wachten met lokale, van bessen gemaakte, mierzoete thee. In het kamp vallen direct de wc’s op. Niet direct het uiterlijk maar wel de stank. Man, daar moet je even aan wennen. Oké, doorspoelen, zoals we gewend zijn, is dus een luxe die we moeten missen deze week.

In het kamp moeten we verschillende klusjes doen. Van houthakken, tot water halen tot aan water koken voor de thee en koffie.

Het water halen we uit een diep wak dat op het meer is gemaakt. Best bijzonder om te doen. Na een saunarondje gaan we eten. Gehaktballen met rijst. Zoals te verwachten was werd er gevochten om de ballen. Hoewel er nog veel rijst over was, wilde opeens niemand meer nadat bekend werd dat de ballen uit de saus waren.

Iedereen is zo moe van de eerste dag, dat we op tijd naar bed gaan. Met een voldaan gevoel en met een glimlach op mijn gezicht, ben ik al snel in dromenland. Wat een topdag!

3e dag

Van Abiskojoure naar Alesjoure.

Met 22 km is dit de langste en zwaarste dag van onze expeditie. Er was die nacht sneeuw gevallen en ook toen wij vertrokken sneeuwde het nog.

Het begin was zwaar: Joost had een traject uitgezet door het bos in heuvelachtig terrein. Na de verplichte sneeuwhopen en verder over de brug vonden we het spoor van de sneeuwscooter en konden we tempo maken. Bij de eerste stop kwam Olav met de hondenslee voorbij (Anja bijna omverrijdend).

Toen het meer op om, in lichtbewolkt weer, met de wind in de rug van een eindeloos mooi uitzicht te genieten met in de verte een steenarend.

Ruim voor op schema kwamen we aan bij de hut. We werden welkom geheten door twintig sneeuwhoenen en een oud militair, nu huttenwacht, die een half uur nam voor uitleg van de veiligheidsmaatregelen. Daarna eten, sauna en het noorderlicht.

4e dag

Hardloopwedstrijdjes op sneeuwschoenen!

Temperatuur van min 10 en zon was de weersvoorspelling. Later op de dag zou de wind aantrekken. En wat werd beloofd dat kregen we. Vandaag gaan we naar Tjaktja. Met een helderblauwe lucht vertrokken we uit Allesjaure door de vallei waar we de hele avond al naar gekeken hadden. De sneeuwcondities waren goed en de uitzichten waren prachtig. Het zonnetje pikte goed op het gezicht.

Ook kunnen we weer een ding van het wensenlijstje afvinken want onder weg kwamen we rendieren tegen. Deze liepen over de flanken van de bergen.

Na deze stop op zoek naar een plek voor de pauze. De wind begon al wat aan te trekken. En je wilde toch een beetje beschut zitten.

Vanuit de andere kant van de vallei konden we het hondenspan van Olav al aan zien komen. Onder het genot van een vers bakkie konden we de honden aan het werk zien. Voor Olav was het een korte stop want de tien viervoeters waren niet te houden en stonden te springen om verder te gaan.

Nadat de buikjes weer gevuld waren (want het kacheltje moet blijven branden) ging de tocht weer verder. De wind maakte het een stuk kouder. Maar dat kon de pret niet drukken. Na wat fotomomenten en hardloopwedstrijdjes (ja op die lompe sneeuwschoenen kun je hard rennen) werd het tijd voor de laatste beklimming.

De hut was niet in zicht, maar hij moest boven op de berg liggen. Met een harde wind tegen waren we allemaal aangekomen in Tjaktja.

Door de huttenwaard ontvangen met een heerlijk drankje en snel naar binnen om op te warmen.

’s Avonds had Olav weer lekker gekookt en de waard was ook uit genodigd.

Omdat er nog eten over was, werd dit gedeeld met een paar Zwitserse langlaufers. Dat werd beloond met lekker chocolaatjes. Na een gezellige avond de slaapzak in gekropen om bij te komen van de derde wandeldag. Maar wat is het hier ontzettend mooi!

5e dag

Met een stralende zon door een wonderschone vallei.

Weer een geweldige dag na een nacht waarin een prachtig noorderlicht te zien was. De dag begon stoer: vier diehards die water gingen halen (want dat deden die Fransen steeds niet!). Koud, ver, zwaar, 5 jerrycans/ 25 liter per stuk. Daarna vertrok de groep naar Salka. Eerst over de Tjaktjapasset en daarna door een wonderschone vallei. Onder een stralende zon en een strakblauwe hemel sjouwen door diepe sneeuw.

De lunchpauze was op een onbeschrijfelijk mooie plaats. Wel moet even opgemerkt worden dat een sta-op-stoel voor een van de teamleden geen overbodige luxe was! De hutten in Salka liggen in de middle of nowhere. Gelukkig wel een sauna en een piepklein winkeltje. Glaasje bier, spelletje Yatzee, met zongebruinde koppen naar bed. Morgen, op naar Singi.

6e dag

Even je eigen gang gaan, na een korte tocht.

Het begon koud en guur. Harde wind, gelukkig in de rug. Op naar Singi. De tocht was glooiend door zware sneeuw. Er was gelukkig wel een spoor. Het landschap was wederom prachtig. Zeker toen de zon achter de wolken te voorschijn kwam. Singi werd redelijk snel bereikt. Na het eten van tosti’ s kon iedereen z’n eigen gang gaan. Een viertal ging op zoek naar sporen van een veelvraat, anderen deden een spelletje of zaten anderszins te relaxen. De maaltijd bestond uit de helft van het noodrantsoen. Het einde van de expeditie is tenslotte in zicht! Niet elke maag was hier overigens tegen bestand… Morgen de laatste dag, op naar Kebnekaisa!

7e dag

Van Singi naar Kebnekaisa; onze laatste tocht.

De laatste dag. Vandaag op pad naar Kebnekaise. Nog even twee jerrycans met water bijvullen (de put ligt een halve kilometer verderop), een sneeuwscooter bestellen voor de ziekenboeg en dan op weg.

Met een zonnige dag en weinig wind in het vooruitzicht beginnen we vol goeie moed aan onze laatste tocht. De weg begint met een bescheiden klimmetje en we lopen vervolgens tussen de bergen door de vallei in. Wat een imposante omgeving! Het is een dag die mooi in het rijtje past. Een broodje in de zon, rendieren langs de weg en alleen het knarsen van de sneeuw onder onze schoenen.

Tegen de middag zijn we in Kebnekaise. Er is weer water uit een kraan en inpandige wc’s. Maar ook nog stapelbedden, een keuken waar we een “tosti Els” kunnen maken en onze zakjes chocolademelk opmaken. Straks nog even de sauna in en dan een welverdiend driegangen diner. En een biertje. En misschien dan nog één spelletje yahtzee.

8e dag

Met de sneeuwscooter taxi naar Nikkaluokta.

De trektocht zit er op. We hoeven vandaag niet te lopen, jammer, wat zullen we de sneeuwschoenen en onze rugzak missen. Maar gelukkig heeft Olav nog een heerlijk ontbijt voor ons gemaakt. De voedzame pap staat al weer op tafel. Een heerlijke kop koffie erbij met een cracker kaas. Daarna is het de spullen pakken en om 10 uur vertrekken we met de sneeuwscooter taxi naar Nikkaluokta. Een rit van ruim 18 km, leuk om mee te maken. Van uit Nikkaluokta nemen we de bus naar Kiruna. En onderweg zien we elanden, niet een maar acht stuks komen we tegen. Wat een imposante grote dieren, heel rustig liggen ze daar in de sneeuw. In Kiruna gaan we naar het touriststation waar onze kleding voor de terugreis ligt. Gezamenlijk gaan we lunchen en daarna winkelen in Kiruna. Om 18.30 uur staat onze nachttrein klaar voor de terugreis naar Stockholm. Vandaar uit vliegen we naar Amsterdam terug. We hebben er een prachtige reis op zitten, leuke groep mensen, prachtig weer en genoten van de prachtige Lapse natuur. Wat een bijzonder land is dit toch.

www.hiking-adventures.nl